11 stycznia 2018

„Napój miłosny”, Éric-Emmanuel Schmitt

Tytuł: Napój miłosny
Tytuł oryginalnyL'Elixir d'amour
Seria/cykl: -
Autor: Éric-Emmanuel Schmitt
Tłumaczenie: Wawrzyniec Brzozowski
Wydawnictwo: Znak Literanova
Liczba stron: 144
Data wydania: 26 stycznia 2015

Jednym z najpoczytniejszych francuskich pisarzy jest bez wątpienia Éric-Emmanuel Schmitt. Dramaturg, eseista i powieściopisarz, który inspiracje do pisania książek czerpie ze sztuk teatralnych. W Polsce autor jest znany przede wszystkim z książki pt. Oskar i Pani Róża — opowieści o chorym chłopcu, który pisał listy do Boga.

Napój miłosny to eliksir, o którym mówiło się już w średniowieczu. Jego magiczne działanie sprawiało, że osoba, która była pod jego wpływem zakochiwała się bez pamięci w osobie, która mu go podała. Motyw magicznego napoju przewija się nie tylko na kartach wielu książek (Tristan i Izolda, Sen Nocy Letniej, Faust), lecz również w malarstwie (obrazy Dama i dwóch panów, Jana Vermeera, The Love Potion, Evelyn De Morgan) i mitologii. Jaki jest więc jego związek z książką Érica-Emmanuela Schmitta? W jaki sposób autor wykorzystał ten topos w swojej powieści?

Adam uważa, że rozwikłał tajemnicę napoju miłosnego. Twierdzi, że jest w stanie uwieść każdą kobietę i żadna nie jest w stanie mu się oprzeć. Luizie jednak trudno w to uwierzyć. Dlatego, gdy Adam proponuje jej przyjaźń, tłumacząc, że namiętność między nimi już dawno wygasła, kobieta postanawia go zapytać o istotę miłości: „czy jest skutkiem jakiegoś materialnego, chemicznego procesu — zmieszania razem molekuł, które da się wytworzyć dzięki nauce? Czy jest cudem o naturze duchowej?”. Luiza za wszelką cenę chcę obalić teorię Adama, dlatego zakłada się z nim, jednocześnie żądając, by ten uwiódł jej koleżankę. Wkrótce wszystko wymyka się spod kontroli.

Napój miłosny to powieść epistolarna, jednak nieco unowocześniona, ponieważ korespondencja między bohaterami nie jest wysyłana pocztą tradycyjną, lecz elektroniczną. Znaczna część listów to zaledwie kilka zdań umieszczonych na pojedynczych stronach. Język, jakim posługuje się Schmitt, tym razem jest bardzo oszczędny i brakuje tu typowych metafor i przenośni, którymi zazwyczaj operuje autor. Nie jest jednak prymitywny.

Pisarz w umiejętny sposób pokazuje różnice między myśleniem kobiety, a myśleniem mężczyzny oraz przedstawia uczucie, jakim jest miłość, z różnych perspektyw. Bohaterowie nie tylko dyskutują na temat miłości, lecz również poświęcają czas na rozważania dotyczące związków, rozstań oraz zdrady. Czy miłość pojawia się niespodziewanie, jak za dotknięciem magicznej różdżki? Czy jest to o wiele bardziej skomplikowany proces? W korespondencji wracają do przeszłości i rozmawiają o tym, co ich podzieliło. Po raz pierwszy od długiego czasu ich rozmowa jest szczera. Nietrudno oprzeć się wrażeniu, że choć książek o miłości powstało już wiele, to jednak powieść stworzona przez francuskiego pisarza pokazuje zupełnie inne spojrzenie na to uczucie. To opowieść, w której nie brakuje gorzkich słów na temat miłosnych uniesień, jak również rewelacyjna historia o relacjach międzyludzkich. 

Napój miłosny to kolejna książka w dorobku autora, która zmusza do refleksji. Tym razem Schmitt popycha czytelnika do rozważań na temat miłości. Pokazuje jej blaski i cienie, ale jednocześnie nie wskazuje rozwiązania, które powinien wybrać czytelnik. Powieść, choć mała objętościowo, jest niezwykle obfita w treść, którą pochłania się w błyskawicznym tempie. Jeżeli więc szukasz czegoś na jeden wieczór, sięgnij po Napój miłosny. Być może i Ciebie zaskoczy ta książka.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Dziękuję drogi czytelniku, że postanowiłeś przeczytać ten post. Będzie mi bardzo miło, gdy pozostawisz po sobie jakiś ślad w postaci komentarza i zmotywujesz mnie do dalszej pracy! :)

Pozdrawiam, Ola.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Copyright © Szablon wykonany przez Blonparia